Dag 8

Vrijdag 21 mei

Zowaar vanmorgen weer ontbijt om 08.00 uur, dus weer vroege wekkers want we moeten oefenen. Vandaag gaan we onze vertalers in de choreografie inpassen en hen de passen aanleren. Iedereen is om 9.30 uur paraat in de oefenzaal in de kelder en we moeten opschieten omdat de meeting met de leaders een half uur eerder is dan eerst was aangegeven. Dus nemen we eerst de paradedansen door omdat we vandaag een lang programma moeten vullen. Dat doen we dus met deze dansen en de "10plus" oud Hollandse serie. Een half uur na aanvang gaan Petra en Lisette naar de meeting en gaan wij door met nog een paar keer de paradedansen door te te nemen, lekker in het zonnetje buiten te gaan zitten en weer op tijd terug te zijn voor het vervolg.

Deze keer was ik (Frits) bij de meeting met de leaders van de diverse dansgroepen. Dat is een leuk gezicht: een lange tafel met 1 of 2 leiders van de groepen, elk met hun eigen tolk erbij. Nam Yong Kim voerde het woord, en stopte steeds na een paar zinnen om de vertalers de kans te geven hun werk te doen. Het programma voor de komende dag werd gepresenteerd, en er waren twee groepen die nog geen welkomstgeschenk van de organisatoren hadden ontvangen, namelijk Japan en Taiwan. Daarna was het wachten op de Director Jong Mo Koh, die geschenken kwam brengen en in ontvangst nemen. Dat duurde langer dan voorzien, want hij had in de file gezeten (wij wisten inmiddels dat dat hier zeker mogelijk is).
Het geven van geschenken maakt hier duidelijk deel uit van het ritueel, ook al gaat het niet zo strak als in China.

Cadeautjes overhandigen aan director Mr. Jong Mo Koh

Het was dan ook niet zo erg dat de Russen hun geschenken op de kamer hadden laten liggen, en dus nog moesten ophalen. Ik vroeg me wel af wat zo'n Director van het Festival met al die spulletjes doet die hij in de loop van de tijd gekregen heeft, want ze hebben hier geen vrijmarkt op Koninginnedag.

Petra en Lisette laten de cadeautjes zien en vooral de drank oogstte succes

Na de meeting laat Lisette zien wat we hebben ontvangen als cadeau en kan ze mededelen dat we op de 23ste toch een parade gaan houden in Ilsan. Omdat de directeur van La Festa de eerste party zo leuk vond, krijgen we bovendien na afloop nog een farewell party in La Festa te Ilsan. Toen Lisette naar Nam Yong Kim opmerkte dat we de volgende dag vroeg om 6 uur naar het vliegveld moesten was zijn simplistisch commentaar "Dat komt dan goed uit; dan slapen ze in het vliegtuig goed!"
Petra geeft nog aan welke dansen/series we wanneer gaan dansen en dan weer aan het oefenen.

We oefenen eerst met Jung-Uh uit het Brabantsleven het tableau vivant en dan blijkt dat ook stil staan best lastig kan zijn.
De contradans wordt ingezet en we lopen eerst door met aan het einde een snelle wissel van Yvonne met Jung-Uh. Dan de passen oefenen en opnieuw in de juiste lijnen. Ze blijkt een snelle leerling, toch nog maar een keer of twee voor de zekerheid.

Woo Seok is dan aan de beurt. Zoals we al eerder hadden gemerkt is hij een snelle en zekere student. Hij speelt zijn rol met verve.
Beide zijn erg benieuwd hoe het allemaal moet met het kostuum, en Petra stelt hen gerust dat ze hen daarbij zal helpen. Dan gaan we lunchen om daarna de bus in te gaan naar de Noord Koreaanse grens.

In de bus komt Woo Seok tot de ontdekking dat zijn familie inderdaad de naamgeving hanteert volgens de regels die Huub in een boek had gelezen. Daarvoor moet hij eerst wel even zijn opa's, vaders en oudste broers naam nagaan. Lachend gaf hij aan dat Huub er meer van wist dan hij. Zit ook erg leuk in elkaar met "big father" en ooms die, als ze trouwen, "little fathers" worden.

Jung Uh oefent mee met het tableau vivant

De rit richting Noord Koreaanse grens is interessant omdat deze weer deels langs nieuwe wegen voert (Ilsan ligt in dezelfde richting). Onderweg zien we hoe rijst wordt gepland, en komen we langs wat kleinere stadjes. En we zien aan de kant van de rivier al het prikkeldraad hek met wachtposten, omdat de rivier een deel van de grens vormt tussen beide Korea's.

Na ongeveer een uurtje rijden staan we ineens op het parkeerterrein te Imjingak, wat grenst aan de gedemilitariseerde zone (afgekort "DMZ"). Het vreemdste wat we daar zien, is.. Een pretpark. Gesloten, dat wel, maar toch: je zou dat niet verwachten, want 50 meter verderop staat het prikkeldraad, zie je wachttorens, en zien we de in 2000 geopende "Freedom Bridge". Die laatste is gebouwd naast de peilers van de oude brug, die waarschijnlijk al 50 jaar geleden is gesloopt.

Kathy bij Friendship bridge, met Noord Korea op de achtergrond

Want zo lang duurt deze situatie al: 2 delen van een land die gescheiden worden door een onneembare barrière. De vergelijking met de DDR dringt zich op, maar hier in Korea is de grens maar liefst 4 kilometer breed, en strekt zich 250 km uit: van de Oostkust tot de Westkust. Die 1000 vierkante km DMZ heeft zich in de afgelopen 50 jaar trouwens ontwikkeld tot een natuurgebied waar het voor veel (elders uitgestorven) diersoorten goed toeven is.

In Imjingak staan allerlei souvenierwinkels, restaurants, uitkijkposten en reisbureautjes waar je trips kunt boeken om ook Panmunjeom (waar sinds 2000 de vredesbesprekingen tussen Noord en Zuid worden gehouden) te bezoeken, en om een van de tunnels te zien die door Noord Korea zijn gegraven om onverwacht Zuid Korea binnen te vallen. En er is een zwembad in de vorm van de twee Korea's.

We hadden alle gelegenheid om daar rond te kijken, maar waren wel blij dat we onze jacks bij ons hadden, want vanuit het Noorden kwamen heel donkere wolken (en op zo'n plek krijgt dat een bijzondere lading) en even later waaide het keihard en viel er een flinke stortbui. Het meest trieste wat we daar zagen, is een hek dat de toegang naar de Freedom Bridge afsluit. Daar hangen een paar honderd gele en witte linten aan, waar familieleden uit Zuid Korea boodschappen voor hun familie en vrienden in Noord Korea hebben geschreven.
Tot onze verbazing zagen we een trein die over de Freedom Bridge rijdt. Uit navraag bleek dat er nog één Noordelijker station is, Donsang. Dat ligt in de DMZ, nét ten Zuiden van de officiële grenslijn. Vanuit Seoul kun je daar een aantal keren per dag naar toe. Als je tenminste geen Koreaan bent, óf als je speciale toestemming hebt.

Vriendelijke Zuid Koreaanse soldaten bij de DMZ

In de stromende regen bij het hek met de yellow ribbons met boodschappen

Hoewel het er helemaal vol staat met "no picture" borden, deed er niemand moeilijk over als er foto's werden gemaakt. En toen ik de Zuid Koreaanse soldaten in een wachtpost fotografeerde, maakten die het V-teken richting camera. (zie foto boven)
Alle Oriënters waren het erover eens: deze trieste plek hadden we niet willen missen, en iedereen was diep onder de indruk, of zelfs geëmotioneerd.

Na dit indrukwekkende bezoek ging het met de bus een kwartiertje verder, naar een uitzichtpunt met een "Observatory", vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de rivier en je Noord Korea in kunt kijken. Met een goede lens of verrekijker zie er zelfs de huizen en flats staan.

Yvonne bij het uitzichtpunt met achter haar het Observatory

Toen weer snel richting Ilsan, waar we weer in winkelcentrum La Festa optraden. Ditmaal met Jung Uh bij het Brabants Leven, en Woo Seok in de Oude Hollandse serie. Beiden deden het prima, en het publiek was heel enthousiast. Petra deed ook nog een paar publieksdansen, die in goede aarde vielen.

Toen snel richting hotel, waar bleek dat er nog aardig wat drank en hapjes over waren, die we niet mee naar Nederland willen nemen. In no time zat dan ook het overgrote deel van de groep in de Headquarers, waar ook nog even werd gekeken naar de video-opnames die die dag gemaakt waren. De "Valse Zeeman" deed zijn naam geen eer aan, want hij was loepzuiver uit de speakers van La Festa gekomen. Er waren terechte complimenten voor het orkest Vranje. Die hadden ze eerder ook al gehad, toen de Organisatoren hen gevraagd hadden om op het slotfeest, zondag, de muziek te verzorgen want "Vranje is het beste orkest van dit Festival". Waarvan akte!

Hein en Frits

Huub en onze tijdelijke Koreaanse danser Woo Seok