Dag 7

Donderdag 20 mei

Mijco vond vanochtend de naald en draad op zijn deur, die Lisette daar neer had gehangen om zijn knoop weer aan te naaien. Na een paar uur kwam Mijco melden dat hij de naald en draad wel gevonden had, maar dat hij de knoop niet kon vinden. Wat hij niet gezien had dat die draad nu een stuk korter was geworden.. Het bleek dat Kabouter René de knoop er al aan had gezet...

Onderweg in de bus is het altijd gezellig: er wordt druk gekletst, Mijco en Jaap maken grapjes met de Koreaanse uitspraak van allerlei woorden, en Kathy (die weer vrijwel helemaal 100% in orde is) is bezig om het lied Arirang dat we gisteren geleerd hebben, helemaal uit te schrijven in muziek, zodat we het bij het afscheid samen kunnen zingen (ervan uitgaand dat iedereen noten kan lezen). En Hein heeft geregeld dat zowel Woo Seok als Jung-uh een stukje kunnen meedansen bij de slotvoorstelling.

Tot nu toe hebben we alle dagen een andere bus en of chauffeur gehad die ons naar en van de bestemming bracht. We identificeren de bussen aan de gordijntjes en de chauffeur gewoon aan zichzelf. Of het nou komt dat de vertrektijden niet altijd even nou worden aangehouden of dat het verkeer hier en daar wat meer tegenzit, weet ik niet, maar op 1 of 2 na hebben ze toch allemaal wat Kim Lauda neigingen. Vooral als ze ons na het optreden "thuis" brengen willen ze nogal eens stal ruiken en het pedaal flink intrappen.

Voor vanmiddag hadden we het zo kunnen regelen dat voor het optreden we een bezoek konden brengen aan Kim's Club. Voor ons regelmatig deze verslagen lezend publiek inmiddels al een bekende en voor de anderen: nee het is niet wat u denkt maar een soort van V&D inclusief de AH afdeling.

Met de voorbereiding van de party van Frits en Lisette waren we er al achter gekomen dat dit ook een warenhuis was, maar dat de vergelijking met V&D zo hard zou opgaan bleek pas vandaag. Hieruit mag een ieder zijn eigen conclusie trekken. Wat wel heel handig was, ze hadden een flappentap die ook onze Maestro/Mastercard/Visa.... accepteerde en dat was zo hier en daar gezien de hoeveelheid pogingen en daadwerkelijke "withdrawals" een hele opluchting.
Buiten bleek er nog veel meer aan winkels waren en ook heeeel veel reclame. Frits en ik doen een ontdekking: er rijdt daadwerkelijk een metro. Tot nu toe weinig van opgevallen maar bij het maken van foto's van de vele reclame kwam het onmiskenbare geluid van de underground naar boven. Bleek ook dat het volgende grote gebouw een metro station was. En niet zomaar een maar een heel mooi gebouw met nog mooiere winkels.

Of we nu ineens in juppentown zijn terechtgekomen of zo, maar in Samsung Plaza zijn de Gucci, Estarada, en dergelijke bijeen in een zeer mooi pand. Op het plein worden de Jaguars en Volvo's aangeprezen op het mozaiek tussen de planten. Aangezien Frits nog wel interesse had in een paar makkelijke schoenen of slippers hebben we nog even gekeken maar een paar Gucci badslippers voor 115.000 Won (150 Euro) is ook Frits iets te gortig. Door lopend kom je dan weer in het vervolg van de reclamerijke winkelstraat. Hier een boekwinkel gevonden die ook nog nuttige boeken had in Koreaanse muziek, Folklore (met Engelse begeleidende teksten), gedichten en mooie prenten.
Menigeen komt in deze straat ook weer even op cafeïne niveau met de echt Amerikaanse coffeeshops bij Starbucks Coffee.

In het Central Park theater zijn ondertussen de groep uit Singapore en Japan aan gekomen. De Singaporezen hielden hun stage-rehersal en dat klonk al heel leuk. Samen met Japan, wat daarna op alle trommels oefende, doen die mee aan het Asian Percussion Festival ook in Korea. Beide groepen bestaan uit zeer vriendelijke en geïnteresseerde leden. Woo Sok had al door dat in ons team de rijst favoriet is als diner dus zonder verder te vragen voor de helft vis en voor de andere helft vlees besteld. Toen het eten werd uitgedeeld zaten er alleen lepels bij. Op algemeen verzoek is Woo Seok op zoek gegaan en teruggekomen met chop sticks. Tenslotte hadden we in China en tussentijds niet voor niets geoefend.

Ondanks de drukte toonden wij naar en omgekeerd de nieuwe groepen naar ons toe veel interesse in de kostuums en dansen. Het handwerk aan onze zelfgemaakte kostuums werd zeer bewonderd. Helaas zijn de Singaporezen direct na het optreden ingepakt en vertrokken vanwege verplichtingen in een ander festival. De Japanse groep, allemaal in kimono, blijven tot de fotoshoot sessie.

Het achterhoeks is nu integraal vanuit het publiek door Frits opgenomen de volle 10 minuten. Frits noemt dit trouwens de de theepottendans. Volgens Petra werd deze uitvoering ontzettend leuk gespeeld alhoewel een aantal leden hun eigen foutjes als storend ervaren. Het geheel zag er goed uit en op de eerste woorden na deden alle microfoons het en ongeveer na 3 minuten was alles rederlijkerwijs ingeregeld. Jammer dat dit nu de laatste keer is in dit theater, we begonnen er in te komen.

Ondertussen begint vanuit de kleedkamer en de kelder duidelijk te worden dat de Slowaakse groep het liedje Arirang ten uitvoer gaat brengen aan het eind van de voorstelling, zou die gister meereizende gids nou.... of leren alle groepen van hun tolk/gids dit liedje? We weten het nog niet. In de groep begint wel een nieuw idee te ontstaan. We moeten weer op en starten de meiboom. Dan blijkt Petra ook maar mens en Thea rotsvast, kort na het begin heeft Petra een blackout en loopt gewoon de verkeerde kant op. Thea ging, na een zeer korte aarzeling, de goede kant op. De hele groep heeft het goed opgepakt is van de rest van de serie weer een feestje gemaakt. Het blijft een succes om op de laatste achtste tel van de laatste dans de Nederlandse en Koreaanse vlag te ontvouwen.

De Slowaken oogsten succes door aan het einde van hun optreden Arirang ten gehore te brengen begeleid door 2 violisten. Ik moet zeggen een goede prestatie in 1 dag tijd.

Ondertussen beginnen we al wel gewend te raken aan de "fotoshoot" er worden al extra klompen mee het toneel op genomen om aan kleine Koreaanse (kinder)voetjes te doen. Het blijft een apart maar leuk fenomeen en we doen er veel mensen een plezier mee.

In de bus heeste een onstspannen sfeer. Woo Seok heeft de door Kathy op muziek gezette tekst van Arirang gecopieerd voor iedereen, want we gaan door met oefenen en na een paar keer is dat best al acceptabel
Zo ontplooit het idee zich om dit op de finale met alle groepen aan het einde tezamen te zingen. Kathy vraagt het aan Lisette of dit idee morgen tijdens de meeting ten berde te brengen. Ons lijkt het wel wat! Hans neemt op een gegeven moment de microfoon en geeft een prachtige Wim Sonneveld performance weer, zo uit het hoofd.

Uiteindelijk in het hotel snel nog even een verslag afmaken weer naar bed, terwijl in de voorbereiding daartoe Lisette zich ineens weer herinnert dat ze nog steeds een postzegel koopt maar de winkel niet dichterbij wil komen.

Hein