Woensdag 19 meiVandaag mochten we eindelijk een keertje uitslapen, omdat we immers nog de twee Koreaanse taarten als ontbijt hadden, en dus niet vóór 9 uur in het restaurant hoefden te zitten. Om 10:30 was er dus ontbijt met gebak en koffie, waarna de "10 plus" choreografie geoefend moest worden, want we mochten die avond maximaal twee keer een half uur vullen. |
| Direct na de lunch vertrok de bus. We zouden 's avonds optreden
in Ilsan, maar onze Koreaanse gastheren vonden dat we zeker een keer het
Seoul World Cup Stadium zouden moeten zien, want daar had Korea 2 jaar geleden
het immers zo ver geschopt. Onderweg dreigden we met de bus nog motorpech
te krijgen want bij iedere nieuwe helling ging het steeds weer langzamer.
Uiteindelijk stonden we stil, maar gelukkig kreeg de chauffeur de boel weer
op gang en arriveerden we bij het Stadion. De bus was niet de enige die
niet helemaal lekker was, want onze accordeoniste Kathy lag languit op de
acherbank misselijk te zijn. Verder waren ook René en Jolanda niet
100%. Dat terwijl Riekie net weer migrainevrij was en José weer haar
rug recht houdt. |
|
 |
Aangekomen bij het stadion ging Kathy voor de bus in het gras liggen om weer wat bij te komen. Toen kon ze gelukkig nog wel grapjes maken (zie de foto). Het stadion bleek een enorm complex te zijn, waar 67.000 supporters in passen, en waaronder een heel groot winkelcentrum zit. We kregen een video te zien van de hoogtepunten uit de wedstrijden die door Korea gewonnen zijn, waarbij "Gussie" Hiddink telkens weer prominent in beeld kwam. Vervolgens werden we door een hele aardige meneer rondgeleid, die ons trots vertelde dat dit het grootste "soccer only" stadion van Azië is. |
Daarna ging het verder richting Ilsan. Onderweg in de bus zitten Mijco en Jaap samen het Koreaans schrift te oefenen, en Jaap is al zover dat hij heel wat woorden kan lezen, en zelf al de juiste Koreaanse spelling van het woord "Seoul" had uitgeknobbeld. Heel knap! Aangekomen in het La Festa winkelcentrum in Ilsan bleek dat Kathy nog zieker was geworden. En toen we 's avonds moesten optreden, voelde ze zich knap beroerd. Ze bewees echter een echte doorzetter te zijn, en vond dat "the show must go on". Ze ging gewoon het podium op, waar ze haar spel speelde. Gelukkig voelde ze zich later op de avond weer wat beter. |
 |
 |
 |
 |
Voorafgaand aan de optredens kregen we van de organisatie ieder onze 6000 Won (ongeveer 4,50 Euro) zakgeld om ons eigen diner te kopen. Dat was leuk en ook wel wat spannend, want veel van de menukaarten op de ramen van de restaurants waren enkel in het Koreaans, en er stonden lang niet overal foto's bij. Janneke, Coby, Mirian en Riekie kozen een traditioneel Koreaans restaurant, met lage tafels, waar je bij de deur je schoenen in een rek zet. Ze kregen een grote pan, waar een prutje in werd gekookt, wat je vervolgens in je eigen bakje schept en opeet. Dat bleek knap scherp te zijn, maar gelukkig kregen ze na afloop iets met rijst dat het weer bluste. |
| Er ontstond even wat stress in de groep toen om 5 voor 8 bleek dat de fotosessie in kostuum niet om 9 uur zou zijn, maar om 8:10 uur. Er werden enkele omkleedrecords gebroken en uiteindelijk stond iedereen vrolijk te lachen op de fotos. Zelfs Woo Seok was weer van de schrik bekomen over de consternatie die er was ontstaan en die hij zelf zich aantrok op geheel Koreaanse wijze. |  |
 |
Na de optredens begeleidden onze eigen bodyguards (zwart pak, brede schouders, dopje in het oor) die we iedere keer in Ilsan krijgen, ons terug naar het parkeerterrein. In de bus kregen we weer Koreaanse les; ditmaal probeerde we allemaal het traditionele "Arirang" lied over diep liefdesverdriet te leren. Jaap en Mijco ontdekten daarbij dat onze tolk Woo Seok soms fouten maakt bij de uitspraak van het Koreaans. Dat blijkt te komen doordat Woo Seok soms was dialect Koreaans praat. |
 |
 |
 |
 |
| Op de terugweg in de bus viel ons weer eens heel nadrukkelijk op hoe dol de Koreanen zijn op knipperende lampjes. Je ziet kinderen met schoenen waarbij ledjes in de zolen zitten en die knipperen onder het lopen, skaters met lichtgevende armbanden die voortdurend van kleur veranderen en wieltjes in de skates die voortdurend knipperen, het interieur van onze bus is verlicht met 10 kleuren lampjes, en onderweg komen we langs hotels met levensgrote, lichtgevende knipperende palmen en een lichtgevend treintje voor de deur. Op straathoeken staan kleine vrachtautootjes met achterop een lichtgevende kubus van 2x2x1,5 meter met reklame teksten. |  |
Rond middernacht waren we terug in het hotel, waar de meesten snel het bed
opzochten. Yvonne en Riekie hebben nog een hele poos gezellig bij de Portugezen
aan tafel gezeten. Die eten elke avond gebakken kip omdat ze het Koreaanse eten
maar niks vinden, maar tegen drieën gingen ook zij richting Koreaanse matras.
Frits