Dag 2

Zaterdag 15 Mei

Bij het ontbijt bleek dat iedereen had geslapen als een blok, en was daar zichtbaar en hoorbaar van opgeknapt. Het was dan ook een drukte van jewelste in de ontbijtzaal, waar een stuk of 6 verschillende groepen kriskras door elkaar in een lange rij langs het ontbijtbuffet schuifelden. Er was natuurlijk rijst, kleine broodjes, toast, jam, en klontjes boter. Maar geen messen. Verder was er weer de eikeltjeskoffie. En ik moet een correctie geven op de eerder gemelde rode Jelly: dat was rozen grenadine; laat daar geen misverstand over bestaan!

Het weer was duidelijk minder dan de dag ervoor: het begon met dikke mist en een uurtje later op de dag was het stromende regen.

In de loop van de ochtend moesten Petra en Lisette naar de staf bijeenkomst, waar ze bijgepraat werden over het programma. Daar kregen ze te horen dat Algerije en Togo niet zouden komen, en dat Equador, die wel in het programmaboekje staan, niet zouden komen. Japan en Taiwan zijn inmiddels ook gearriveerd. Kortom: volop nationaliteiten.

In de loop van de ochtend werden er door het hotel 3 internet-PC's bijgeplaatst, en dat was maar goed ook, want inmiddels zijn er heel wat dansers die even willen mailen. Volgens hun eigen zeggen heeft Korea het snelste internet ter wereld, en dat zou best wel eens waar kunnen zijn, want bij het emailen (als je het eenmaal werkend hebt) zijn de bestanden in een oogwenk weg.

Voor Frits en Hein was het nog een heel gedoe om de emails met attachments verstuurd te krijgen, want wat in Culemborg wel werkte bij Zonnet, bleek in Korea niet te werken. Uiteindelijk is het wel gelukt (zoals jullie gemerkt hebben), maar toen was zaterdag 15 mei al enkele uren voorbij. Verder was er nog een probleem met het branden van cd's met de digitale fotos: de ene partij Nashua disks is niet de andere. Thuis werkte Nashua prima, maar het stapeltje dat we bij ons hadden, bleek dus niet te werken. De dichtstbijzijnde electronicazaak hier op de berg, is meer dan een uur rijden van ons vandaan. Gelukkig kon het hotel-personeel helpen: een telefoontje, een paar uur wachten en er was een doosje met 25 cd-roms die wél gebrand wilden worden.

Later op de dag werd internetten voor ons nog gemakkelijker, want dankzij Eonyong Kim konden we de laptop van Hein met een kabeltje aan het net hangen. Daarmee hoeven we nu niet meer te wachten tot er een PC vrij is. Luuks joh!

De ochtend was voor iedereen snel voorbij: de dansers en het orkest hebben nog even geoefend. Dat was nog wel even zoeken, want eerst wilde men buiten dansen, maar eerst waren onze Twentse collega's daar bezig en later begon het steeds harder te regenen. Uiteindelijk werd het dus een zaaltje in het hotel.

Om 12 uur was het lunchtijd, ditmaal ondermeer met patat frites (waar steeds een rij wachtende bij stond) en lekkere, niet heel scherpe soep. Er was ook een vreemd gerecht bij wat ons duidelijk gemaakt heeft dat er snelle en langzame pittige kruiden (Koreaanse variant van chilipoeder) zijn. Bij een "snel" gerecht krijg je meteen tranen in je ogen en vlammen in je keel, maar bij dit spul duurde dat enkele minuten...

Maar goed, aan alles kwam een eind, en daarna was dus Oriënt voor de eerste keer die avond aan de beurt, met het Brabants Leven. Helaas gingen geluid en licht toch weer niet goed: het licht ging te laat aan, en het geluid was deels te zacht. Het blijkt heel moeilijk om goed uitgelegd te krijgen wat we willen, en de technici lijken nog niet helemaal vertrouwd met het (prima) materiaal dat ze hebben. Het orkest kreeg bovendien de slappe lach omdat Jaap in het donker zijn tekst niet kon lezen en zong "Jan de Mulder, met zijn leren kulder en zijn leren ROKJE (in plaats van 'broekje') aan".

Dit eerste optreden werd gevolgd door Oost Siberië (Sakha Republic) en Portugal, waarna Oriënt voor de tweede keer die avond aan de beurt was. Die Oud Hollandse serie, met Meiboom, ging prima, en het publiek klapte enthousiast mee.

Toen herinnerde Lisette zich dat, toen ze aan het bellen waren over het vergeten meisjes-kostuum, eerder die avond, iemand van de organisatie tegen haar gezegd had "the costumes are secured". Dat leidde al snel naar het kantoortje achter de receptie van het hotel, en even later kwamen onze tolk Sjung Uh en "Junior Director" Seong Woo met een brede smile aanlopen met de verloren gewaande kostuums!

De volgende ochtend tijdens het ontbijt bedachten we wat er gebeurd zou zijn als we wél een taxi gevonden hadden.. Die had dan waarschijnlijk na anderhalf uur rijden 4 heren kostuums gebracht, in plaats van dat van Riekie.. We waren het er unaniem over eens dat ze in dat geval dan in een mannenkostuum had moeten dansen!
Had trouwens goed gekund want dan had ze waarschijnlijk net als de vorige avond wel in een hardnekkig aanblijvende diep rode kleur op het gelaat goed gepast bij het zwart witte kostuum.

Hein en Frits hebben daarna eindelijk de foto's kunnen mailen naar het thuisfront, terwijl Petra en Lisette nog een poosje gewerkt hebben aan het samenstellen van pakketten informatie over Oriënt plus cadeautjes voor de overige groepen.