Dag 11

Maandag 24 mei

Hoewel het festival is afgelopen begon de dag weer vroeg. Om vijf uur liepen de wekkers af en om zes uur vertrekt de bus richting Incheon (vliegveld). En nu moet echt alles mee. Daarnaast willen Lisette en ik (Huub) onze kostuums graag meegeven zodat we daar de komende drie weken geen last van hebben. Voor mij betekent dat dat mijn klompen en de schmink voor de mannen in de grote mand gaan, mijn Volendammerbroek, toch al gauw 2 kilo bij Jolanda in de koffer gaat (bedankt hoor) en de rest in de tas bij Mijco, die op de valreep ook een paar klompen mee krijgt. Met al die spullen komt hij ook ver boven de toegestane 22 kilo. Iedereen is op tijd bij de bus en na het voor de laatste keer inladen gaat het richting vliegveld.
Het uurtje in de bus gebruiken Woo Seok, Petra en Lisette om iedereen nog eens te bedanken. De groep heeft zich als als waardige festivalgangers gedragen en dat betekent een tevreden dansleidster en organisatie. Dat worden zeker nog meer reisjes. Dit doet Mijco nog eens de slogan ontlokken "Het waren tien fantastische dagen". Huub belooft de groep nu een beetje op Lisette te passen en Frits wat rust te geven met het schrijven van de verslagen.
Op het vliegveld maken we nog een keer een rijtje in de bus voor het doorgeven van de bagage, dan alles op karretjes en naar de incheckbalie. Huub en Lisette assisteren nog even en met wat overredingskracht mag de 100 kilo extra bagage zonder problemen mee naar Nederland. Het hele inchecken kost ons wel een uur. Frits zoekt ondertussen Anouk op, onze reisbegeleidster voor de rondreis. Alles sluit zo mooi aan. Huub speelt nog even voor bank door wat overgebleven wongen in te nemen en na een laatste kusronde scheiden hier voorlopig onze wegen. De groep veilig op weg en wij met Anouk in de Airportbus weer naar Seoul.

Groetjes, ook van Frits en Lisette,
Huub

En het verslag van Hein:

Maandag 24 Mei

Korte nachtrust dat is het eerste dat bij me opkomt als ik wakker word van de wekker. Dan wat was dat een party gisteravond en ik realiseer me ook ineens dat Frits de hele avond heeft doorgewerkt want hij ligt niet in bed. Net als ik me dat realiseer komt hij binnenlopen. Alle verslagen bijgewerkt, foto’s geselecteerd beide verzonden en als verassing een selectie gemaakt van de meeste foto’s en die op 2 cd’s gebrand (10 maal) om die alvast aan een aantal leden te geven en verder te laten kopiëren anders duurde het te lang tot na zijn vakantie. How about putting on your mind!

Lisette gaat de kamers nog langs om te kijken of iedereen wel wakker is kunnen worden en ik ga op verzoek van Woo Seok bij hem kijken, maar iedereen was inderdaad wakker, en op punt om te gaan vertrekken.

Om 6 uur ongeveer vertrekt de bus en rijden we met gezwinde spoed naar het vliegveld.

In de bus geeft Frits zijn gemaakte CD’s aan ons, een prachtig cadeau. Even verderop neemt Lisette de microfoon en bedankt allemaal voor de prestatie die we hebben neergezet. Ook Petra deed dat nog even refererend aan het harde regime dat zij hanteerde tijdens de voorbereiding. Ook Huub als nieuw lid van Oriënt en achterblijvende mede Korea rondreiziger had nog een dankwoord.

Ondanks de hieruit misschien gewekte indruk dat het nu al om een echte afscheidsredes was de stemming best nog wel goed. Woo Seok maakte daarvan dan ook goed gebruik om alvast zijn blijvende en voor zijn leven vastgelegde herinnering aan/van/door ons aan ons kenbaar te maken wat hem het nodige welgemeende applaus leverde. Het werd echter wel duidelijk dat we ons allemaal op het afscheid aan het voorbereiden waren.

Dat was dan ook het geval nadat we met veel te veel kilo’s aan bagage toch door de check in waren geloosd. Want Frits, Lisette en Huub hadden hun nieuwe reisleidster gevonden en gingen op weg naar het al mooi ingeleide avontuur.(de rondreis door Korea) De bofkonten!

Jung-eun en Woo Seok werden toen door een ieder hartelijk bedankt geknuffeld omgehelst gekust nog een keer bedankt en dat alles op z’n Koreaans zonder tranen. In ieder geval voor mezelf sprekend was dat niet helemaal want intern huilde ik wel, zeker toen Woo Seok vroeg hoe groot of dat mijn koffer was en of hij er niet in paste?!!?

Zwaaien was na de rij het enige wat we nog konden en dat deden we dan ook. Iedere keer als de deuren weer opengingen.

Gelukkig hadden we snel iets om ons af te leiden, want bij de security check moesten we ook onze schoenen in leveren en op slippers door de metaal detector en zover ik weet was Petra met al d’r pennen in haar handtas de enige verdachte. Ze mocht ze houden (nog wel).

Het wachten duurde niet al te lang en eenmaal in het vliegtuig begon de “rit” van ruim 11 uur. Het bekende zitten, filmpje kijken, wegdutten, eten, niet echt slapen, zitten, wat heen en weer lopen, eten, verplicht vanwege de turbulentie in de gordels zitten, kenmerkt eigenlijk wel de vlucht.

Als ze in Parijs nog niet weten hoe het probleem is ontstaan met terminal E moeten ze ook maar eens onze piloot aan een onderzoek onderwerpen want de landing viel zeker onder de categorie “mindere tot slechte” landingen. Na wat spontane hoogte verschillen in de aanglij route zette hij de machine bruusk neer met op z’n minst 4 misselijke Oriënters.

Ja een aantal van ons hebben ook de ravage nog gezien die van het deel van de E terminal nog over was en dat was op z’n minst een vreemd gezicht. Ook in Frankrijk weer een security controle en wat blijkt heeft Petra niet alleen verdachte pennen, maar zelfs een heel zakmes(je) in haar handtas en dat moest ze nu toch wel achterlaten.

De hop naar Schiphol begon weliswaar later dan gepland maar een beetje meer gas op de plank deed het trucje zodat we toch op tijd en met een drankje en borrelnootje achter de kiezen landden. Nog een kort stukje lopen zonder pas controle (dank aan Schengen) de bagage opgehaald en nu had ook Hans alles in een keer.

Nog een laatste foto en bedankt Frits voor al het werk vooraf want de groep stond snel klaar en dwong me zelfs nog “eentje voor de zekerheid” te nemen.

Op een of andere manier was onze bagage zelfs vrij snel op de band dus nadat we hier en daar al wat hadden kunnen zwaaien nu echt naar familie of vrienden voor het warme onthaal en…..

Ieder zijns weegs naar HUIS!